Varken
Jabulani is een van de 'staff'leden van het Community Outreach Centre, kortweg COC. Hij verzorgt de contacten met de verschillende regio's waarin het COC actief is en hij is chauffeur van dienst. Hij heeft namenlijk als enigste (man welteverstaan) een rijbewijs. De vrouwen van het COC met rijbewijs rijden niet met de 4*4, noch met de gewone wagen.
Terwijl Sbongeseni een patient bezoekt, wachten wij in de wagen en raken we aan de praat. Ook nu weer over de grote en kleine al dan niet culturele verschillen tussen (Zuid) Afrika en Europa (Belgie).
Jabu vraagt of ook wij varkens eten. Natuurlijk, er zijn meer varkens in Belgie dan mensen. Het ijs is gebroken. Of we ook de kop opeten, wilt hij weten. Niet dat ik weet, antwoord ik. Wel, it,s good! Eerst hak je het hoofd van het varken in stukken. Dan kook je het drie keer een uur in zout water. Na elke kookbeurt vervang je het water. Als dit is gebeurd, dan zet je het varken voor een nacht in koelkast en de volgende morgen, smullen maar ...
Hilariteit alom als hij mijn gezicht ziet, tot ik hem vraag wat ze met het bloed doen van het geslachte varken en of ze ooit van bloedworst gehoord hebben.
Nadien moeten de mannen van het COC er nog over gehad hebben, want een paar dagen later stoppen we plots aan de kant van de weg in St-Gwendolins. Jabulani woont in deze regio en stapt een huis binnen. Even later komt hij terug met een plastiek zak. In de zak zit een volledige neus van een varken. Nog warm! Terug in St Mary's Hospital verdwijnt de varkensneus de vriezer in. 's Middags vragen ze me of ik honger heb. Sbongeseni en Jabulani, lachen zich een breuk en eten smakelijk. Ik proef een stukje vlees en het tussenschot. Ze zeggen dat je er sterk van wordt en 'bulletproof', maar echt overtuigd ben ik niet.
Volgende keer brengen ze de maag mee. Voor zover ik het goed verstaan heb, klaargemaakt net zoals ze haggis in Schotland bereiden. Ik ben benieuwd.
Groeten
Nico Verhoeven en Inge Abrams