Februari 2002

25.2.2002		Wij ontvingen vandaag het volgende verslagje van Nico & Inge: Na een drukke week zijn we er het voorbije weekend opnieuw eens tussenuitgetrokken. De bestemming: de Drakensbergen. Deze keer niet het noordelijke deel (zoals twee jaar geleden), maar wel het vanuit Durban dichterbij gelegene zuidelijke deel. Samen met 3 duitsers uit Regensburg vertrokken we vrijdagnamiddag in een klein vw golfje richting 'sani-lodge'. Een backpacker aan de voet van de Sani pass (de enige mogelijke weg om vanuit dit gedeelte van za in Lesotho te geraken). De trip gebeurde zonder al te veel problemen, maar misschien moeten we volgende keer toch maar investeren in een iets zwaarder model van wagen en er onmiddellijk airco en een radio bijnemen, kwestie van het leven zo aangenaam mogelijk te maken. Een topsnelheid van 100 km per op vlakke wegen is immers niet zo indrukwekkend. Sani Lodge is een mooie, verzorgde backpacker. Je kan er zelf je potje koken of mee aan tafel schuiven en voor 35 rand eten wat de pot schaft (nu wil ik niet stoefen over onze kookkunsten, maar ik denk dat we volgende keer enkel zelf iets brouwen). In het hoofdgebouw is er naast de keuken ook een soort woonruimte. Hierrond zijn er verschillende kleine slaapzalen gebouwd (4 personen), wil je het iets persoonlijker, ook dat kan in slaapkamers van 2 personen. Wat we onmiddellijk merkten bij aankomst is dat het in de bergen, de backpacker ligt op ca 1500 meter, een stuk frisser is dan in Mariannhill. De hitte verdwijnt letterlijk samen met de zon, terwijl dat hier zeker niet het geval is. De hitte voelt ook anders aan, maar dat is te wijten aan de luchtvochtigheidsgraad die stukken lager is als hier aan de kust (25km). Zaterdag morgen (helblauwe hemel, geen wolkje aan de lucht) vertrokken Inge, Sabie en ik samen met twee britten en een gids voor een tocht in een 4x4. Eerst de Sanipass op en dan 40 km Lesotho in. Echt de moeite waard. Het eerste stuk tot aan de Z-A grens was vrij rustig. Daarna volgde er een ruig stuk niemandsland (de zuid afrikanen, wilden hun grenspost niet zo hoog bouwen) en vanaf de Lesotho grens was het werkelijk vlak. Het eerste wat je opvalt in Lesotho is dat de inwoners met paarden rijden. Die zijn daar het vervoermiddel bij uitstek om je in het uitgestrekte land te verplaatsen. De mensen zijn er kleiner dan de Zulu's en hebben (bijna) allemaal rubberlaarzen aan en een muts op. In de vlakten zagen we her en der jonge mannen schapen hoeden, af en toe speelde er iemand op een zelfgemaakt instrument,... We brachten ook een bezoek aan een Sotho familie en kregen een korte gidsbeurt van de vrouw des huizes in de ronde hut (die tegelijkertijd slaapkamer, keuken, woonkamer en alles meer is). Eindelijk ook eens het thuisgebrouwde bier van hier geproefd! Je moet het leren drinken, maar dat kan geen probleem zijn. Het smaakte trouwens meer naar cider dan naar bier... Terug naar Zuid-Afrika was het nog spannender. Bergaf in de winterperiode lijkt me geen eenvoudige klus. Net op tijd bereikten we de zuid afrikaanse grenspost, die om 4 uur sluit... Mo en Flo deden een dagtocht en raakten naar goede gewoonte (vorige week waren ze hier ook) de weg kwijt... Gelukkig is hun gevoel voor humor en hun aaibaarheidsfactor omgekeerd evenredig gekoppeld aan hun orientatievermogen ten velde. De mannen spelen trouwens in een bandje en hebben een webstek in opbouw (www.themints.de) Zondag. Nog moe van het, geloof het of niet, de hele dag in de auto zitten trokken we naar een waterval in de buurt. De beloning voor het wandelen in de blakke zon en het niet zo eenvoudige laatste gedeelte was de moeite: een oase, werkelijk. wat schaduw, een waterval van een 10-tal meter die neervalt in een klein meer... Tegen drie uur terug naar Mariannhill, onze duitse vrienden in Durban afgedropt en moe maar voldaan en lichtjes verbrand in bed gekropen. Er is de mogelijkheid om een vijfdaagse wandeltocht te doen die start aan Sanilodge maar dan zullen we toch nog ergens een slaapzak op de kop moeten tikken en het weer iets kunnen beinvloeden want wandelen met geen wolk aan de lucht is mooi, maar vermoeiend en het zorgt ervoor dat we dankzij Inge haar vel drie kilo zonnencreme mee zouden moeten sleuren... afwachten dus. Meer info over Sani Lodge en de uitstappen is een muisklik verwijderd: http://www.sani-lodge.co.za/default.htm
19.2.2002		Vier maal vier ... meer dan rekenen alleen - lees hier het verhaal
16.2.2002		Nog een extra berichtje van Nico uit Zuid-Afrika Beste, Volgend artikel vond ik op de webstek van de Frut. Voor de meesten onder ons niet zo een goed nieuws vrees ik. Alhoewel dat er naar mijn mening steeds een onderscheid gemaakt moet worden tussen de kwantiteit en de kwaliteit van het leven. Met andere woorden, doe gewoon verder. Groeten van een langslaper. Nico Langslapers sterven sneller. Mensen die 8 uur of langer per nacht slapen, hebben meer kans om vroeger te sterven dan zij die gemiddeld 6 tot 7 uur nachtrust hebben. Dat is de opmerkelijke conclusie van een Amerikaans onderzoek. Over de oorzaak van het fenomeen tasten de wetenschappers in het duister. Dat de meeste mensen ervan uitgaan dat 8 uur slapen het minimum is om gezond de dag door te komen, is volgens professor Kripke van de Universiteit van Californië een volkswijsheid waarvoor geen enkele medische grond bestaat. In 1982 peilden de onderzoekers bij 1,1 miljoen Amerikanen naar hun slaapgewoonten. Zes jaar later gingen de wetenschappers na hoeveel en welke proefpersonen intussen waren overleden. Daaruit blijkt dat mensen die meer dan 8 uur per nacht slapen, liefst 12% meer kans hebben om binnen die periode van zes jaar te sterven, dan mensen die het met 7 uur slaap stellen. Van de personen van wie de nachtrust de 8,5 uur overschreed, hadden zelfs 15% méér na zes jaar het loodje gelegd. In omgekeerde richting werd die verhoogde kans van 15% pas bereikt bij een nachtrust van minder dan 4,5 uur. Slaapdeskundige Kurt Vandeurzen van het ziekenhuis Noord-Limburg denkt dat de voornaamste conclusie van het onderzoek is, dat 7 uur nachtrust normaal is. En dat de slapeloosheid die sommige mensen ervaren, niet noodzakelijk ongezond is.
16.2.2002		Nico en Inge stellen volgende vragen aan de lezers van deze site: Vraag 1. Eergisteren een discussie gehad met een duitser, hoe kan het ook anders, over het volgende: het was hier verschrikkelijk warm, alhoewel de zon slechts af en toe te zien was achter een gesloten wolkendek. De reden van deze warmte is de hoge luchtvochtigheidsgraad. Deze zou volgens sommige (duitsers) meer dan 100 % zijn geweest. Kan dit? en indien ja, waarom. Vraag 2. Iets eenvoudiger misschien: aan welke hand draag je normaal gezien je trouwring? Graag uw reacties, wie weet vallen er mooie prijzen te winnen.
15.2.2002		Inge en Nico bedanken iedereen voor de vele reacties en mailtjes die ze reeds kregen. Ook omwille daarvan is hun verblijf in Zuid-Afrika voorbij gevlogen en is er bij hen nog geen spoor van heimwee te bespeuren geweest.
14.2.2002		Nico stuurde ons vandaag zijn verslag voor 'De Nieuwe Spetser' van de maand februari. U kan het hier lezen.
12.2.2002		Black Mamba Nico schrijft: Het is hier inderdaad anders dan in mpl of in thout, veel spannender en avontuurlijker! Beeld je maar eens in: Inge wil naar mijn prachtige en snel groeiende wortels gaan kijken als ze op haar weg naar de tuin een babyslang tegen komt... Heel lief en zo, maar wel giftig naar het schijnt, want iedereen was er van overtuigd dat het een black mamba was. De grove borstel maar genomen, of beter laten nemen door Sr Jo, en met een fikse klap op de kop deed het beestje geen deugd, maar maakte het voor ons wel iets veiliger. Nu enkel nog de moeder niet op ons pad tegen komen en er kan weer gewerkt worden. PS: nieuw record: vrijdag bonen gezaaid en gisteren waren de eerste scheuten al te zien.
11.2.2002		Een korte samenvatting van het telefoontje dat wij gisterenavond met Nico hadden: Zoals gepland reden Nico en Inge en enkele reisgenoten het voorbije weekend met hun huurauto naar St. Lucia. Ze vertrokken met belgisch weer, regenachtig en koud (slechts 22°), maar eens ter bestemming aangekomen wees de thermometer vlot 30° en was het weer weer prima. Zij bezochten een wildpark, een reptielencentrum en maakten een korte wandeling langs een wondermooi strand. Wegens de felle zon zochten zij het bos op en zetten daar de wandeling verder. Zij aten lekker in een restaurantje waar een stella evenveel kostte als het eten zelf. De kruiden en groenten die in Mariannhill geplant werden groeien zeer goed, evenals het onkruid. Deze week zal Inge, op aanraden van de zuster, wat tijd besteden aan haar eindwerk. Nico zal computerles geven. Hij zal ook activiteiten i.v.m. lichaamsverzorging en hygiëne fotograferen voor de mensen die niet kunnen lezen noch schrijven. 'De tijd vliegt' volgens hen, zij vervelen zich niet en maken steeds plannen. Voor diegenen die interesse hebben in het 'Streetwise'-project: www.streetwisedurban.org
8.2.2002		Nico en Inge lieten weten dat zij voor het komende weekend een autootje huren. Zij willen een rit maken naar St. Lucia, gelegen in het noordelijk deel van Kwazulu-Natal, een 250 km van hun verblijfplaats. In het St. Luciameer leven de belangrijkste populaties nijlpaarden en nijlkrokodillen. Dat is weer eens wat anders!
5.2.2002		Wij ontvingen deze namiddag volgend e-mailtje van Nico: Hier een kort verhaaltje terwijl sister Silke Inge verder helpt met haar thesis. Zoals eerder verteld (n.v.d.r telefonisch aan het thuisfront) zijn we zaterdag naar Brighton Beach geweest, vroeger een strand slegs vir blanke, en dat merk je want het was (nog steeds) piekfijn in orde. Wat gezwommen, wat met een bodyboard gespeeld, iets gedronken op een terras, veel schaduw opgezocht en toch verbrand... Zelfs ik een klein beetje en Inge een beetje meer bleek 's avonds. Dit betekent: rood in de nek en hals, slapen, een prachtige uitsnede van haar badpak langs de voorkant, iets minder aan de achterkant (omwille van mijn smeertalenten) en uiteraard uit traditie: de voeten en de onderbenen. Prachtig rood. In het guesthouse hebben we (vooral Inge) nog nooit zoveel aandacht gekregen en bijna een volledige pot 'voor na het zonnetje' gebruikt. 's Zondags, van het zelfde laken een broek in het ziekenhuis. Iedereen van het personeel kent ons (vooral Inge en mijzelf als 'de man van the red one'). Inge was een bezienswaardigheid in OPD (de plaats waar elke patient binnen komt) en kreeg onmiddellijk twee potjes flamazine. En weet je wat: flamazine wordt zwart als je ermee in de zon loopt! Dit betekent nog meer bekijks omwille van de zwarte vegen. 's Maandags wat minder bekijks: ofwel raakten wij gewend aan het feit dat ze naar ons kijken ofwel raakten de mensen gewend aan 'een red one in the house'. Wel kriebelde het allemaal een beetje meer na verloop van tijd. 's Avonds springt Inge gezwind in bad om 1) haar zwarte vegen van haar lichaam te vegen en 2) het kriebelen wat te stoppen. Na een half uur sprong ze nog meer gezwind uit het bad: JEUK in het kwadraat. Tegen zes uur stonden we terug in het ziekenhuis aan te schuiven in de spoed samen met sister Silke, die we toch maar optrommelden. Beeld je in: In OPD komen na de normale openingsuren enkel en alleen maar redelijk 'zware' gevallen langs die overdag niet durven komen en tussen die gevallen staat een rode tomaat aan te schuiven die niet kan stilzitten... Een ervaring. Als oplossing schreef de vriendelijke doktor gewone zeep voor en pilletjes tegen het jeuken die we de volgende morgen konden komen afhalen (hadden ze volgens mij nog beter tictacjes meegegeven.) Een dag later is alles gestabiliseerd en kan iedereen er hartelijk om lachen... Groeten Nico
4.2.2002		Nico & Inge zijn vandaag 1 maand van huis. Eén derde van hun verblijf in Zuid-Afrika zit er al op. De tijd gaat snel ... Wij hadden in het week-end telefonisch contact met hen: alles verloopt er naar wens.