Vier maal vier...  meer dan rekenen alleen

Het Community Outreach Centre, kortweg COC, tracht de werkdruk in het ziekenhuis te verlichten door in een aantal regio's aan chronische en terminaal zieken, gehandicapten en HIV/AIDS-patienten thuiszorg aan te bieden (home based care).

Het vervoer van de COC-staff van het ziekenhuis naar hun regio's en omgekeerd voor meetings, infosessies of bezoeken aan patienten, gebeurt met een gloednieuwe 4x4 pick-up met achterin, langs de zijkanten, twee zitbanken en rubberen vloerbekleding: een modern bakkie om u tegen te zeggen. Wat volgt zijn enkele technische gegevens om de liefhebbers te doen watertanden: Mazda 2600i, drifter 4x4, single cap white, bullbar, rear step, satelite tracking, extra reservewiel, sinds maart 2001, 11.000 kilometer op de teller en officieel gezegend tegen diefstal, ongelukken en allerhande. Meer info op www.mazda.co.za/range/drifter_s_cab/drifter_scab.asp

Om verschillende redenen lokt de 4x4 heel wat discussie uit. In vergelijking met wat je hier ziet rondrijden is het een echte luxewagen die nogal de aandacht trekt. Carjacking, een fenomeen waar bijna elke chauffeur in Zuid-Afrika wel eens over nadenkt, is dus zonder twijfel een alledaags risico. Daarbij komt dat je voor de prijs van zo'n 4x4, twee kleinere auto's kan aanschaffen die dan weer de mobiliteit van het COC verhogen, tesamen met het low profile gehalte van het project. Niet onbelangrijk als je hulp wil brengen in minder begoede regio's en, omdat het project nog steeds in de kinderschoenen staat, respect en vertrouwen wil afdwingen.

Toen ik echter een paar keer mee de staff ging droppen, begreep ik waarom de geruchten om de 4x4 te vervangen, alvast door een aantal mensen, op gemor ontvangen werden. In ten minste 1 regio kreeg ik het betere safariwerk te zien, waar toeristen hier diep voor in de buidel tasten: smalle stukken onverharde weg, deels weggespoeld door de regen, steil bergop en nadien nog steiler bergaf, bochten waar geen eind aan lijkt te komen en rotsblokken op de meest onwaarschijnlijke plaatsen. Echt de moeite waard, zeker als je achterin het bakkie mag meegenieten van al dat moois.

Tot op een dag Jabulani niet beschikbaar was en Sister Jo, een al wat oudere zuster, zijn plaats innam. Ik vreesde het ergste toen ik hoorde waar ze naar toe moest rijden. Niet omwille van het 'gevaar' dat er iets zou gebeuren, daar hou je elke dag rekening mee, maar wel omdat ik eerder die week samen met haar inkopen was gaan doen om voedselpakketten samen te stellen. Waar je haar op dat moment het minst van kon beschuldigen, was enthousiasme om achter het stuur te kruipen. Ok, ze kon rijden en parkeren, maar echt zelfzeker was ze niet alhoewel we op verharde wegen bleven. Dat bleek echter juist de oorzaak te zijn.

Toen Sister Jo terugkwam vertelde ze al lachend dat alles vlotjes was verlopen: ze had de 4x4 functie niet moeten gebruiken en ze kon steeds in tweede versnelling blijven rijden. Ze kon zich wel voorstellen dat als het stortregende het misschien wel handig zou zijn, maar anders... Ik verschoot me zowat een ongeluk. Bleek echter dat ze, voor dat ze naar Zuid-Afrika afzakte, er reeds letterlijk heel wat veldervaring in Mugabe's speeltuin (Zimbabwe) op had zitten... en daar waren de omstandigheden nog iets anders.

De beslissing was toen snel genomen en sindsdien zijn we op zoek naar een nieuwe eigenaar voor de 4x4, die hem waarschijnlijk ook niet echt nodig zal hebben, maar die er wel voor zal zorgen dat er tenminste 1 andere wagen aangekocht kan worden...

De vraagprijs is een luttele 120.000 rand.

Nico

Deze pagina maakt deel uit van site http://www.revom.com/afrika