Ixopo

Vrijdag (1 maart) hadden we een dagje vrij en trokken we met Betty Firmstone, een residente in het guesthouse naar Ixopo, ongeveer 150 km van Mariannhill, voor wat bank en andere zaken. Betty leefde er zo goed als heel haar leven en was er in betere tijden schoolhoofd. Ondertussen is ze gepensioneerd, heeft ze een 'stroke' achter de rug en is ze gebonden aan goede zielen die haar af en toe ergens naar toe willen brengen met haar wagen. In ruil kunnen deze goede zielen (wij dus) ook af en toe haar wagen gebruiken.

Ixopo is een 'echte' Zuid-Afrikaanse stad, twee hoofdstraten met winkels, wat banken, een drankenhandel en een take away en een mengeling van mensen (blacks, coloureds, indians and a few whities). Net buiten het centrum, dit is waar er geen winkels zijn, trachten (enkel) vrouwen vanalles aan de man (en vrouw) te brengen: fruit (het is hier bananenseizoen), riemen, wat tweedehandsekleren, ... Alles wat je nodig hebt en wat niet noodzakelijk nieuw moet zijn kan je hier vinden. Buiten fruit wordt er niet veel verkocht, toch zijn deze kleine beetjes voor die mensen meer dan noodzakelijk om rond te kunnen komen. In de formele economie, die hier op apengapen ligt, is er voor hen immers geen plaats. Er is zelfs zelden plaats voor hen die een of ander diploma behaald of opleiding beeindigd hebben.

's Middags waren we te gast in het convent van de zusters van het kostbare bloed (dezelfde orde als zij die in Mariannhill ook een convent en het ziekenhuis hebben). Hun convent ziet er indrukwekkend uit: boven de stad op een bergflank staan de gebouwen (een kerk (jawel), hun slaapplaatsen, een gemeenschappelijke ruimte, ...) en aan het convent is een school verbonden. We werden ontvangen in het heiligdom der heiligdommen (hun eetkamer) en mochten samen met 40 (!) zusters (hoofdzakelijk dames op zeer mooie leeftijd) het middagmaal nuttigen. Maar vooraleer we aan tafel mochten schuiven, moesten we wel 40 keer uitleggen wie we waren, wat we kwamen doen en dat we geen duits, maar wel engels spraken, ... Heel vriendelijk allemaal, dat wel, maar niet eenvoudig als je honger hebt ... Versta ons echter niet verkeerd, we hebben geen enkel slecht woord over voor deze bijzonder vriendelijke en hulpzame mensen.

De weg van en naar Ixopo bracht ons langs de meer landelijke gebieden: gewoonweg prachtig. Af en toe op een heuvel/ berg zag je wat ronde hutten, vlakbij de hutten een paar akkers met wat gewassen op (hoofdzakelijk mais) en naast, maar dikwijls ook op de weg liepen koeien en geiten te grazen.

Deze pagina maakt deel uit van site http://www.revom.com/afrika